quarta-feira, 30 de março de 2011

Feneces, corazón, porque te encovas.

  
  Abur, meu corazón; pasas de esguello
pola peneira azul que te acubilla.
Adeus, miña razón, nave sen quilla
a mercé dun vaivén bravo no espello.                                      
                                        
  Abur, meu corazón, cinza en nobelo
coma ronsel do sol cando ensarilla.
Adeus, miña razón, luz que partilla
unha acendrada estirpe de escalpelo.



  Adeus das ilusións, brisas perdidas;
o gran pintor só pintou para alcobas
do velame do aquén velas cumpridas.



  Abur, miña razón, polas feridas
do ritual solar non te renovas:
feneces, corazón, porque te encovas...

  Por xermolar, talvez, en novas vidas.


(Rioderradeiro)


sexta-feira, 18 de março de 2011

- E ceba, na espingarda, outra pirueta.


  Imponderable en ripios, o poema,
por fermentar nas tripas, amontoa
sen consultar co vento que a coroa
da inspiración insoportable aprema.

  Insobornable insuflador da flema,
procura ese oco de enquistar a loa
na inefable bocana onde empadroa
a voz irrefrenable do enfisema.

  Contas do capitán, por simpatía,
depón o noso bate dous cuartetos
á brava -anda sobrado de enerxía-;

  Respira, espadachín, preme espoleta
e perpetra, a florete, os dous tercetos
no SONETO floral da poesía…


  E ceba, na espingarda, outra pirueta.


                 (Rioderradeiro)


terça-feira, 8 de março de 2011

CARTUCHO anxelical que se inflamara.

  
  Albura sen igual, inmaculada,
loces carne mortal, ouro en patena,
a flama que se inflama e se refrena
no cáliz da paixón engaiolada.

  Albergas na prisión tan resignada,
o mastro ergueito, a brisa burla antena;
reflictes na brancura a faz da pena
da verga en vertical desenvaiñada.

  Como lle has apagar tanta quentura
se bebes sede ardente da secura?
Cobizas consumar a cruz ou cara,
pretendes perpetrar envergadura...

  Involucrando LIRIO en desventura.
Endexamais tal fame se fartara:

  CARTUCHO anxelical que se inflamara.

          (Rioderradeiro)



sábado, 5 de março de 2011

Cartas de navegar que rebentara.


Archivo:NimrodDepartingToSouthPole1907.jpg

  Do Mar Maior –de inconfesado brío-,
xorde arroaz, alanca, chouta ledo,
sulca pélago azul, con pulo, inquedo,
dorsal abandeirado en albedrío.

  Camiño do solpor, que é campa de navío,
se renuncia a gaivota ao seu enredo,
se o cormorán gaba o seu loito acedo,
vaga de fondo empurrará en bravío.

  Estoupa o bergantín -cen mil estelas-:
tres mastros, verga, foque, botavara…;
deglute, cruel, gorenta o que estragara.

  Sen desvelar designios nin tutelas,
o vendaval devolve, das tres velas,
cartas de navegar que rebentara. 

  O Mar Maior subscribe nas estrelas.

       (Rioderradeiro)

Resultado de imaxes para: naufragio bergantin

sábado, 26 de fevereiro de 2011

Breve o vivir: Beber do berce a sede.


  Ai da vida!, de efémera constancia,
mimosa ata devir zalamería;
ou!, degoro da grei da baronía
e na conta total suma arrogancia.
  
  Ai da vida!, ruín, vacua ganancia,
prebenda e pedestal e pedrería,
enredo e comechón, galdrupeiría,
xarope de ilusións de eterna infancia.

  Pois cóbrega funámbula dá intriga,
pois demorada luz téndelle o brazo,
réndelle a man voraz e mailo abrazo
á soterrada fame da lombriga.

  A parca acurta a hora e colle a rede
de respirar alento que te enrede.

  Prende o moer na granazón da espiga
breve o vivir: beber do berce a sede.



(Rioderradeiro)