domingo, 7 de julho de 2013

Desafoga no Lago unha rutina.


(Manuel Lago Alvarez)
  
  Un músico de troba algo intrigante,
rebelde e clerical á vella usanza,
un Quixote na pel de Sancho Panza
a cabalo dos sons a cada instante.

  Un ente insatisfeito a dicir basta,
restaurador de oficio e de desvelo,
denodado lector de Maquiavelo,
retranqueiro sorriso, a media hasta.

  É Manolo de América alpinista
polos cumes da curia palatina,
convidado da dura disciplina
perpetrada en desmáns de pianista.

  Ao paso que derrama a voz de artista,
bota o tempo a rodar pola cantina;
relucinte tenor, bravo activista,
Álvarez -pola nai- que ben atina!:

  Desafoga no Lago unha rutina.



                           (Rioderradeiro)



2 comentários:

Anónimo disse...

Qué descrición tan excelente e qué belido poema! Para quen non o coñeza, non deixaches detalle da súa persoa sen nombrar, usando tan fermosas verbas.
Nellie Lago

Unknown disse...

Sempre nos deixa alelados, graciñas mil