quarta-feira, 18 de julho de 2012

Con caspa do “pedigrí”.


Redondillas apestadas
engarabella Clemente
nun corrido impertinente
con palabras apañadas:

  Escoita o vento o teu nome
da boca do sentimento,
baila na brisa argumento,
nun suspirar se consome.

  Non confundan camarón
no canto de pór centola,
langostino en vez de orola,
ameixa por longueirón.

  Que non vos pida perdón
quen roubou do silabario
tres follas do calendario
para escribir: posesión!

  Dinlle caseiro a Ramón
por casar con Micaela,
á irmá del dinlle Candela
porque lle ladra á ración.

  Prohibido á denosiña
conversación co coello,
prohibido no cortello
deitar co gato a galiña.


  Canto me doe este fillo!
A boroa non ma dan,
para unha peza de pan,
moitos ferrados de millo.


Anda o cabalo embridado
recriminando ao xinete:
-Descabalga, Xoanete,
e tourea de contado!


Brando verdor pola braña,
bandeira ao vento bracea;
vicioso quen saborea
o sebo calvo á cucaña.


Desterrado o seu cariño,
relambe descariñado
o corazón despiadado,
venerando o seu corpiño.

  Por unha fecha de viño
cambiase queixo á merenda,
a gorxa del recomenda
abrir gañote ao groliño.


De uniforme de campaña
pasa a vida meditando;
alento vai tributando
devolvendo a mala saña.


Garde esa gaita, Miguel,
que non lla toque Elisenda;
baile a muiñeira Rosenda,
á grileira, Rafael.


O sangue azul do can dela
non o aparenta o papel,
apoia a pulso o pincel,
alporizada a cadela.


Vós de aí e nós de aquí,
xuntos, anque separados,
temos os ollos blindados
con caspa do “pedigrí”.

(Rioderradeiro)


Sem comentários: