sexta-feira, 20 de abril de 2012

Resaca dun gran Bourbón...



Cadeira capta atención,
Safari suma á regata,
Maquilla a venda o pirata,
Panacea en contrición;
Propaganda intemerata,
A prensa empurra e retrata,
Convicto de meter pata,
Catapulta o tropezón,
Cazado en ocultación,
Falar na tele en chorón,
Descargando causa ingrata
Por que a cascou no colchón…


No seu calvario, a carón,
Cobráronlle en comisión
Un elefante de lata,
E a pena, por ser barata,
Setenta veces perdón,
De esperpento na razón,
Pola en zarzuela de oblata,
Máis couces noutra ocasión,
Pervertir crucifixión
Dun país con catarata:
Confesión, ponte de prata,
Resaca dun gran Bourbón...  

(Rioderradeiro)




terça-feira, 17 de abril de 2012

Afirmación da flor desenvaiñada ...

  

  A sede de pracer máis cobizosa

vai á fonte a por máis sede a saciala

na boca que en deserto ha desatala

en secura maior, avariciosa.


  A sede a padecer, tan ambiciosa,

propaga a combustión, tan repentina;

esgota manancial, planta, propina

devezos de beber auga abondosa.


  Sumada fame en sede, e retorcida,

á fervura do corpo incorporada,

a fereza total desenfreada...,


  Presta a tentar a sorte na embestida,

máis ardente, máis brava, e convencida 

do alento de abrasar con labarada...


  Afirmación da flor desenvaiñada .


                           (Riderradeiro)


sábado, 14 de abril de 2012

- Coroarse co toxo e co loureiro!


  Cando o tramo final desta aventura

percorro en mal agoiro avellentado,

debago o don da vida recargado

dun rebelde sen causa e sen cordura.

 

  Da revolta invernal da curvatura,

cos ollos da nenez, decorro andado

e dubido de terme involucrado

na derrota vaivén desta andadura.

 

  Baixo en río sen auga e sen aliño,

corro, escapo de présa, ou paseniño;

collo atallo que entallo en man baleira, 

coa dor de existir por compañeira.


  Quen puider elixir o seu camiño 

cara á meta, e, no podio verdadeiro,

coroarse co toxo e co loureiro!



                          (Riderradeiro)


sexta-feira, 13 de abril de 2012

Xermole en Sol, debuxe outra xornada.



  O ceo azul que da inocencia vive,

a luz limiar, que se impacienta e morre,

repercute en puñal, pulsa, percorre

pergameo do mar onde subscribe.

 

  Contumacia, talvez sendo mentira,

do tecelán dese obradoiro agroma

xoguete de amencer cando se asoma,

botín de Poseidón cando el se admira.

 

  Menos candor, a tarde alí caída,

menos vigor, a luz morna enloitada;

cadaleito e matraz, urde, valida,

devolve anil da bóveda invertida...


  Resurrección, semente profundada:

xermole en Sol, debuxe outra xornada.


                                (Rioderradeiro)


terça-feira, 10 de abril de 2012

A frecha que acertou na regalía.


  Non ben parto de ti, fóra do abrazo,
xunguido ao presentir da chama altiva,
esa flama en por si libre e cativa
que en lendo o corazón prende embarazo,

  Non ben parto, sen ti, do teu regazo,
perde paz pedernal da man que activa
pólvora tan voraz como abrasiva
en fogueira de amor cando te emprazo.

  Terra de promisión onde a beleza
pode rivalizar coa nobreza
por contender, leais, na moradía;

  A prenda onde apuntei non se avalía
se non apostan dous en fortaleza
e parten por igual a plusvalía.

  Empeño de empatar: delicadeza,
a frecha que acertou na regalía.

                                   (Rioderradeiro)