segunda-feira, 10 de outubro de 2011

Das velas, do vaivén..., da bota/dura.



  Pois a vida albiscou, involucrada,
relato ao pé da letra tan cumprido;
pois caínzos no carro, en apelido,
pola carta cabal, vela inflamada.


  Quen soñara vivir vida inventada
en clave de labranza, e de aventura,
suliñou navegar, pór singradura
trala prenda de amor inveterada.


  Ter facenda e muller e catro fillos
con fogaza de pan en cada brazo,
e un septeto de netos no regazo...,
e a carón da lareira, os acubillos.


  Tempo teceu temperos e sarillos;
o vento derramou froita madura:

  cobrou, de corazón, na calentura
das velas, do vaivén..., da bota/dura.

   (Rioderradeiro)


Sem comentários: