domingo, 8 de dezembro de 2013

Tanta nostalxia devora.

    "Esmorga" en Nova York.

Fraternalmente invitada,
chegou, e foi triunfadora,
compartiu mesa integrada;
regresou, linda señora,
coa memoria que fora
por unha bágoa enloitada,
por unha pena enlazada,
por  unha aperta que a/FLORA,
tanta impotencia invasora,
tanta doenza envaiñada,
tanta nostalxia devora,
recalcitrante arestora,
que ata aparenta inventada,
coma tortura…,  traidora.

(Rioderradeiro)


A vivir do que soñaron.

    Presidente do Centro Galego de N.Y..-" A Casa Galicia (de N.Y) ten 
    hoxe a honra de deixar de ser por un día Casa Galicia para converterse 
    na casa de Muros... (Jorge Lago de Pexegho)

                         
Muradáns-ianquis charlaron,
divinamente comeron;
coma galegos, souberon
resaltar canto gardaron
do paraíso; cantaron
na propia lingua, e bailaron;
-¡festa rachada!- beberon;
apertas-ponte tenderon;
e, trala euforia,  tornaron
ás propias vidas; volveron
baleiros, pois padeceron
o efémero que disfrutaron;
unha vez máis aprenderon
a vivir do que soñaron.

(Rioderradeiro)



quarta-feira, 27 de novembro de 2013

Fidalgo da Fonsagrada.


  Apanga as velas e cantos,
preces a tódolos santos,
consumación da queimada,
o Suso, pola escalada,
descarga sesenta e tantos,
Fidalgo da Fonsagrada.

    (Rioderradeiro)


domingo, 3 de novembro de 2013

Desterra o tear de ortigas.

Pedro García Fernández-Oliveros .-"Entorno al almendro, han crecido las ortigas,
 y las arranco una a una para que Marta y Clara, con su interés por las hierbas 
no vayan a cogerlas y les duela..."
  O xardineiro de amor
rega, acariña, ama a flor,
protexe talo de intrigas;
dilixente, previsor,
desterra o tapiz de ortigas.

  Incomburente o candor,
un deslumbrar sen cegueira
apuntala alma algareira,
por desvincular dolor
dunha infancia verdadeira.

  Elegante, este "Olivero"
que aparenta home severo,
de abrazos e mans tendidas,
as dúas rosas prendidas:
Clara e Marta florecidas...

  no seu xardín con esmero.


        (Rioderradeiro)

domingo, 20 de outubro de 2013

Rúa da Luz, de Sibila…

   
  Rolda por Rúa da Luz
unha sombra silandeira
no tobogán da soleira:
baixa, sobe, cara ou cruz.

  Debruza a sede, avestruz,
de constante cabaleiro,
na Fonte do Castiñeiro,
reverente, a contraluz.

  Fortalece monodía
reproducir pola vía
unha rutina refén
de cabal monotonía.

  No peto a chave da vila,
a dos secretos tamén,
exerce de palafrén,
Rúa da Luz, encandila…

  cunha vela na mochila
por Miraflores, ¡amén!


 (Rioderradeiro)