.Sen plumas, vive estafado.

Vivía ao grande solteiro

(nunca un galo é ben casado),

A muller, por telo atado,

Aos pés da cama, faldreiro,

Desplumouno dun plumeiro
Coma raposa o tellado,

Fixo del can de palleiro

Ladrador, por descontado,

Obediente e baralleiro,

A gardar corte, porteiro,

A cantar canto, encantado,
Á galiña consagrado...

Abrindo arpexio en regueiro,

Este galo sobranceiro, 

Que vai de fronte ao pecado,

Masoquista verdadeiro,

Competidor de poleiro,
Calza espolón recastado,

Esnobismo encadeado,

Fasquía de falangueiro,

A ollos de bon cubeiro,

Copia dun ovo incubado 
Sen xema, polo pelado,
Quiquiriquí, mariqueiro...


Vivía ao grande solteiro;
Sen plumas, vive estafado...

(Rioderradeiro)

(Wikipedia)

Vento en vela, a babor, na flama urxente...

Este corpo mortal colma delito 

Que ha purgar a tobeira ao envaiñalo;

Na fervura da pel, por abrasalo, 

Man de demo derrama o manuscrito. 

Man de santo demanda do infinito 

A sustancia do ser para asentalo; 

Enfatiza na fe, rende regalo, 

Pon na gloria o gozar canto está escrito. 

Este corpo en pecado permanente, 
Eis o cego delirio adolescente,

Este cardo na carne escarnecida, 


Eis o desgairo en graza perseguida,
Este xogar ao chou tan de repente, 

Eis a sorte cortada e repartida...,

Cando a présa da morte é percutida
Na braveza da pel, purga insolente,
Vento en vela, a babor, na flama urxente...

(Rioderradeiro)

veleno en augamel, polo arrebato...

 ... e non fuxir de min cando deserte 

deste soño inflamado en pesadelo 

reforzando en fogón para mantelo 

máis leña de soñar cando desperte,

... e non saír de min cando me alerte 

de acompasar, tal vez a contrapelo, 

monólogo interior co ritornelo 

de competir co son cando me aperte. 

A vida que levei e que inda levo 

semella unha moción contra o recato; 

non me importar saber se disparato 

no baile do vivir, porque me atrevo 

a debater comigo cando bebo 

veleno en augamel, polo arrebato... 

(Rioderradeiro)

Cando estrugas, xa estragas gran de trigo.

Remanso da nenez reconvertindo 

Rever pola memoria recordando, 

Rebote en mocidade retumbando 

Relouca en madureza resumindo. 

Rebelde insensatez amamantando, 

Reborda aquel fardelo referindo 

Recalcos do seu fato repetindo 

Recargos doutro tempo amurallando. 

A penas prenda pan na pel da espiga 

Premisa de perfil alborozado, 

Retumba a voz do tempo alporizado 

Mordente con mordaza en mans da intriga. 

¡Quen puidese romper fatal castigo! 

Cando estrugas, xa estragas gran de trigo! 

(Rioderradeiro)

Profunda o sol polo ocaso.

Cómprelle á luz refulxente  

Rebuldar, pulir relato,  

Resplandecer con recato,  

Sucumbir concupiscente.  

Cómprelle ao sol, de repente,  

Pagar, con cargo ao arrebato,  

O prezo do seu retrato  

Que encova cont(r)a corrente.  

A nube que está madura  

Do ceo ao mar garda o paso  

De repousar na espesura;  

De cara e cruz, a fartura  

Depón o Rei, sen factura, 

Na ofrenda fiel do fracaso; 

Profunda o Sol polo ocaso, 
Transfire en luz ligadura. 

(Rioderradeiro)

Un soneto de amor con escalpelo.

Cando invocas amor, logo respondo,  

Coa espada de luz loita proclamo; 

Se pronuncias amor, ao teu reclamo, 

Coma prícipe azul, labro en redondo. 

Cando invocas amor, véxome espido 

Brindar pola ilusión que arma o pecado; 

Se pronuncias amor, coma un soldado, 

Desbordo aquel fortín máis espelido. 

Cando invocas amor, xa me interpelas, 

E decides por min, abres, apelas 
Diana ao corazón, franco castelo; 

Se pronuncias amor, reverdecelo 

É profundar a dor, inflar das velas 

Insuflando á paixón máis sarampelo..., 

Un soneto de amor con escalpelo. 

(Rioderradeiro)

Avala o mar da badía...

Bebeu da fonte sagrada

A balea en pedrería,

Perfuma en bruma a valía

Da nobreza aquilatada.

Brinda beleza en varada,

Avala o mar da badía,

Aprende da baronía,

Non se resiste á balada.

Contra os chuvascos chantado,

Contra os salseiros ganzúa,

Se por mor do vento brúa,

Devén veleiro abrumado:

MonteLouro , fiel da lúa,

Recibe o sol abraiado.

Bebeu da fonte sagrada
A nobreza aquilatada...

A balea en pedrería

Avala o mar da badía...


Brinda beleza en varada,
Non se resiste á balada...


Perfila o feito a valía,
Aprende da baronía...

(Rioderradeiro)

Hai fisuras na fe para afogalo.

  

A desbocada noria roda en río

Que adoita remexer na propia mente

Convulsionada historia persistente

Reverdecendo chaga en desafío,

Desaforada, enfía o desvarío

Da pena que afincou profundamente,

Un calco reservado ao subconsciente

Da praga descargada en albedrío.

Pon cara ao seu revés; quere curalo;

Reprime, atormentado, revivilo;
Non sabe asulagalo e suprimilo,

Na noria de papel representalo.

Convén, para vencer, desvencellalo,

Desafïarlle o fel, por malferilo.

Faltan folgos e afán para afundilo,

Hai fisuras na fe para afogalo.

(Rioderradeiro)

Semente de vencer, que vai contigo.

Caes, tarde; outra vez, cingues perigo

De afogares ao son da marusía;

Enxordeces a luz; por ardentía,

Ansías incendiar campo inimigo.

Caes, tarde; en tropel, cargas castigo;

Serán, no anoitecer, prende, porfía

Na cerrazón de ver tanta manía

Cegadora dun sol que vén de antigo.

Caes, tarde; outra vez, funil de albura

Ben propenso a plantar na sepultura

A semente da luz que se resgarda.

Caes, tarde; en tropel, hoxe, espingarda

Apuntando Astro Rei con partitura

Dun coro maxistral de anxos da garda.

Caes, tarde; ás de tres, pozo en poxigo,

Semente de vencer, que vai contigo.

(Rioderradeiro)

As fronteiras da pel da primavera.

Como desauga o río ao baleirarse,

Así, desangro a vida a toda présa,

Sen reparar que arquiva, e non regresa

Da eternidade onde vai refuxiarse.

Se tempo que estraguei, ¡ai!, retornase

En carne de existir mellor medida,

A causa que servín tan mal servida,

Nesa nova edición máis requintase.

Como caudal de río a veiga arrasa

E non refrea canle nin tempera,

A vida invade, corre, e acelera...

Se tempo que estraguei non desespera,

Á eternidade irei por ver que pasa

Co pente do pracer cando traspasa

As fronteiras da pel da primavera.

(Rioderradeiro)

¡Tripulantes..!, ¡baixel SANTA MARÍA..!

"...primero del mes de febrero de mil seiscientos y cincuenta (1.650), dirigidos al Señorío de Biscaya, en dicho día había dado dicho navío (SANTA MARÍA) en una roca que se dice de las LES (Lens), una legua poco mas o menos de la dicha villa (de MUROS), en donde dicho navío se deshizo, y de la gente que llevaba se aogaron catorce, salbándose los más. Y saliendo algunos de dichos muertos a tierra acia el puerto que se dice de Ancoradoyro, feligresía de LORO (Louro)... "  (Arquivo parroquial de Muros, folio 24 v., segundo o P. Atanasio López, da O.F.M, de quen transcribo literalmente.)


(Réplica SANTA MARÍA, Wikipedia)

Algo presinte a nave derivando, 

Aventureira branca avelaíña,

Por desbordar a lei, cando acariña 

A traxedia que o vento anda tramando. 

Algo presinte a proa procurando 

Apouvigar veleiro que apoupiña 

Inferno en vendaval, porque aveciña, 

Presa do Mar Maior, como empurrando. 

Alguén pregou -¡pois quen non pregaría!- 

Perseverar nos folgos que o mar traga; 

Último adeus no pranto reprimía 

Breve estertor dun eco que se apaga; 

LAXE das LENS, desvela sorte aciaga: 

¡Tripulantes..!, ¡baixel SANTA MARÍA..! 

(Rioderradeiro)



(Gaby Casini, artiste peintre: http://casinigaby.blogspot.com/)