quinta-feira, 5 de outubro de 2017

En señardade a moreas.


  Sabor a rosas e a fresas,
retribución da mirada;
se lle faltaren promesas,
a vida non vale nada.

  Tactos, ulidos...; devesas
por conquerir na alancada;
labrar caricias, ás présas,
a flor de pel implicada.

  Bulen devezos viciosos
e galopan polas veas; 
conversa sangue cos ósos
como crebaren cadeas.

  Brincan os soños vizosos
en señardade a moreas.


 (Rioderradeiro)


terça-feira, 11 de julho de 2017

Dono da dedicatoria.

Foto de Manuel María Pena Silva.
(Xosé Sendón Caamaño)

  Esguío, el avanta...; ao peito,
daguerrotipo-espingarda,
o reporteiro non tarda
en disparar con proveito.

  Vemos xa pezas prezadas
no muro dos loureáns; 
son trofeos cotiáns
do seu perfil penduradas.

  Entregando corazón,
sen demandar prata ou gloria,
mete aos veciños na historia
pola porta do salón;

  Xosé "Batuta", por don,
engade xaculatoria:
-EU SON DE LOURO, Sendón,
dono da dedicatoria.

  (Rioderradeiro)

Foto de Manuel María Pena Silva.
(Son de Louro)

segunda-feira, 3 de julho de 2017

.- Pór pechadura á parede.

(Wikipedia)

  Un sedimento indiviso,
un sentimento insumiso,
un socavar insensato,
un subliñar no substrato,
unha causa incandescente,
unha carga inconveniente,
unha teimuda, enfermiza
pena, que non cicatriza.


  Señardade..!, araña, e rede,
fogo inflamado, laídos;
foco incendiario, latidos
do corazón que se enrede;

  pois soidade é fame, é sede,
un senvivir, -sen cumpridos-
nunca saciar os sentidos, 
pór pechadura á parede.


  (Rioderradeiro)


(Wikipedia)

quarta-feira, 12 de abril de 2017

O tempo do deber, reverdecido.

Foto de Antonio Rey.
"San Xián de Torea, sempre na miña mente. Saúdos dende Bos Aires." (Antonio Rey‎)

  Naciches no ultramar; o mal de ausencia,
agasallo de REI sen monarquía,
contributo saudoso á túa herencia, 
foi dor de antergo en ti, por regalía.


  Dictárache o sentir, que vén da infancia,
seres de aquí e de alá –dicotomía-,
porteño-toreán –concomitancia-,
galego de nación, por bonhomía.

  É tempo dun saber polo sabido,
é tempo dun servir polo servido, 
é tempo dun soñar polo soñado,
é tempo dun sufrir polo sufrido…

  É tempo do vivir reivindicado,
é tempo de esperar pola esperanza,
é tempo, amigo ANTÓN, dunha mudanza:

  O tempo do deber, reverdecido.


     (Rioderradeiro)

sexta-feira, 7 de abril de 2017

Vivas do vendaval, da brava bruma.

Resultado de imaxes para te quiero sobre arena de la playa


  Escribes esas verbas sobre area
dentro dun corazón, para arroupalas;
ignoras que, co vento, anda a marea,
coma sempre, teimuda, en derramalas.

  Inscribes dúas almas, en cadea,
consontes en crecer encadeadas;
non sabes que arma o tempo unha candea
onde as mallas do amor son calcinadas.

  Deseñas o TE QUERO a voa pluma,
asinas con destreza ese apurado
xuramento de honor de namorado
ao socairo de ardor que brinda escuma…,

  ao abeiro da fe que se acostuma
a confiarlle ao mar o seu coidado.

  Vivas do vendaval, da brava bruma;

fendas de desamor no teu costado.

  (Rioderradeiro)