- Fogo, farol..., de cintura!

 

  Respalda azul tal testigo

da escuma de barlovento;

tourea, entolece alento

de sotavento inimigo.

  Pois pendura sufrimento

da pel que garda castigo,

non gasta, engade perigo:

borda a revolta do vento.

  Fica no Faro afincado

refulxente ata a bravura,

dá máis fervenza á brancura,

  Propaga ardor, abraiado;

pon Neixón!, ponte abeirado,

que O Carreiro algo procura:

  -Fogo!, farol..!, de cintura.

(Rioderradeiro)

De "atrezzo", teatral pola (im)postura.

Envilecer amor é ben doado,

É competir co azar á pitacega,

É corromper a fe fronte á refrega

Con  fume dun fogón mal apagado.

Envilecer amor, campo sagrado,

É coma escarnecer seitura en sega,

É segregar máis dor que se reprega

En ferida interior con desangrado.

Envilecer amor é desmesura,

Escarnio, vilipendio, e desventura

Que infesta, fanfarrón, tea de araña;

Envilecer amor é máis maraña

A confundir fracaso con fractura

Dun corazón tamaño en mala entraña,

De "atrezzo", teatral pola (im)postura.

(Rioderradeiro)

Selecta, con cana en cala.

Patacas, prebe en pemento,
E probando o pensamento....


De vella dinlle cabala,

Rincha máis cando é pequena,

Danza xarda azul, empena

Colleita con cana en cala.

Trabada a traición embala,

Destra en sinistra encrequena,

Na pel do mar ten condena,

Con brinca en tanza recala.

Tralo corricán, en bala,

Aborda o peirao, acena;

Logo, o pescador serena

A gula que augura en gala.

De vella dinlle cabala,

Rincha máis cando é pequena,

Danza xarda azul, empena

Colleita con cana en cala.



Patacas, prebe en pemento,
E probando o pensamento....

(Rioderradeiro)

Vida inmortal das frechas de Cupido.

Se por vencer a morte recordase

A faz feliz do ben máis desexado,

Só por te pretender eu despertase,

Fundamentado en ti, máis renovado.

Se por ventura a rota rematase,

Por camiños de fe reconducido,

Refén de redención que me acompase,

Escravo ficarei máis redimido.

Por que transcenda en nós tanta riqueza,

Rebente o corazón entenrecido,

Desborde eternamente florecido

De sangue afervoado en fortaleza;

Posúe aquel ardor que arma beleza

Vida inmortal das frechas de Cupido.

(Rioderradeiro)

dá tristeza criminal.

Non debería a postal

beber da cova ardentía,

que a vileza onde avalía

dá tristeza natural.

Quixo esta dor criminal
gozar da triste alegría;
máis tristeza compartía
co pecado orixinal.

Para ben e para mal, 
cravar un cravo na rumba
e implantarlle a voz da tumba
ao corazón como aval.

Non debería a postal

beber da cova ardentía,

que a vileza onde avalía

dá tristeza criminal.

(Rioderradeiro)

(Rioderradeiro)

Conforme co fragor, interferindo.

Proba esta tez do vento, que é ramaxe,

A nube desvelando a mala cara;

Ninguén sabe se empurra ou se dispara

En vaga invertebrada na paisaxe.

Ninguén sabe intención desa oleaxe

Que inflama e medra onde inventara

A chama de fogón cando repara

No lume pedernal doutra liñaxe.

A flama sobrevive derramando,

Por onda discordante derretindo,

A nube a desalmar reconvertindo

Na desleigada voz do vento airando

Que infiel solfa infernal foi transferindo;

Firma fortalecer configurando...

Conforme co fragor, interferindo.

(Rioderradeiro)

Fose miña a túa vida

http://beminvitados.blogspot.com/

Foto: b.s. / Kerala-India.2001

                     

Fose miña a túa vida 

en fértil pel sementada;

fose o tempo esa fornada

no corazón compartida;

fose a carne peneirada

polo matraz, derramada

polo cartaz, derretida;

fose, que fose apurada,

na pedra lar consumada,

con tal fervor consumida;

fose, que fose asumida
como unha flor, conformada,
transmutada, transferida
e noutra pel transportada.


(Rioderradeiro)

,

A cabalgar no azul coma luceiro.

Sentirte así, por mor do mar, na ronda

De Perceval de nave tan senlleira;

Comerlle o corazón sacral á onda

E proseguir labrando a propia leira.

Vivir así, manter raíz ben fonda

Que refugue enfundar fatal fronteira;

Ser rede, e caracol, tea redonda

De tecido afincado en sementeira.

Sentirte así, no ardor, tan combativo;

Manterte así, colmado a corpo enteiro

Referendo outonal correlativo;

Vivir así, máis Miño en máis Cebreiro,

Almirante de alfoz, fiel carcereiro

Do circo da paixón máis abrasivo:

Amor de mar, corcel corporativo
A cabalgar no azul coma luceiro.

(Rioderradeiro)

MontELouro, ¡en farol!, con valentía.

Vento de orballo vén buscando guerra

E recae en rochedo e señorío,

Compromete cartaz de montesío;

Por forza, en convulsión, falando, aterra.

Debruza proa, rebota, persevera,

Abronca, brama, abruma en mar bravío,

Ciscalla escuma, expande labrantío,

Fervorosa e febril, a nave é fera.

¡Milagre!: Un ceo azul torna galante

Co reinado da luz o seu semblante;

Convence ao bergantín, que xa velea

-Puro compás- prudente, a por badía,

Abeirar de babor: Pule a marea

MonteLouro, ¡en farol!, con valentía.

(Rioderradeiro) 

Das velas, do vaivén..., da bota/dura.

  Pois a vida albiscou, involucrada,

relato ao pé da letra tan cumprido;

pois caínzos no carro, en apelido,

pola carta cabal, vela inflamada.

  Quen soñara vivir vida inventada

en clave de labranza, e de aventura,

suliñou navegar, pór singradura

trala prenda de amor inveterada.

  Ter facenda e muller e catro fillos

con fogaza de pan en cada brazo,

e un septeto de netos no regazo...,

e a carón da lareira, os acubillos.

  Tempo teceu temperos e sarillos;

o vento derramou froita madura:

  cobrou, de corazón, na calentura

das velas, do vaivén..., da bota/dura.

   (Rioderradeiro)

Pola pel da paixón…, coma inimigo.

  

Sabes, amor, contigo, amar agora

É dicirlle ao reloxo que entreteña

O tempo da impaciencia que se empeña

En triturar o día e maila hora.

Sabes, amor, abeiro na memoria,

Que é lumeiro sen fume e fan da leña,

Alimenta a paixón pra que reteña

E retrase o final da nosa historia.

Sabes, amor, quixen bailar contigo

Unha danza de eterno namorado;

Nunca puiden saber por que, encelado,

Tenta Crono de ser fatal testigo:

Foxe a vida sen pausa, en plan castigo;

Pois o tempo pasa, coma empurrado,

Pola pel da paixón…, coma inimigo.

(Rioderradeiro)

Quen me dese, meu ben, resucitarte!

  Quen me dese ancorar na nosa casa

-que é peirao, que é lar, e que é tan miña-

para escoitares, nai, canto me pasa,

para arrincar de min tamaña espiña.

  Quen puidese romper esta mordaza,

sandarme, miña nai, favorecido

pola fe que che teño e que me abraza

para endozar na aperta o mal sufrido.

  Na nai, que eu venerei, quero adorarte

-adoración maior, cousa imposible-;

esquecerte, xamais!, meu baluarte.

  É tarefa de amor para alcanzarte

egoísmo filial intransferible:

Penando estou,  Silveira incombustible...

  Quen me dese, meu ben, resucitarte!

            (Rioderradeiro)